11 Dywizja Zmechanizowana (11 DZ) – zmechanizowany związek taktyczny Wojska Polskiego.
Historia dywizji 11 Dywizja Zmechanizowana powstała w czerwcu 1950 w wyniku przeformowania 11 Zmotoryzowanej Dywizja Piechoty. Dywizja weszła w skład 2 Korpusu Zmechanizowanego podporządkowanego dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego.
W 1955 roku dywizję włączono w skład 2 Korpusu Armijnego. Rok później, po rozwiązaniu tego korpusu, podporządkowano ją dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Na początku lat 60. XX w. wprowadzono w dywizji tzw. „etaty pokojowo-wojenne”. W jej składzie znajdowały się: trzy pułki zmechanizowane, pułk czołgów średnich, pułk artylerii haubic, dywizjon artylerii rakietowej, dywizjon artylerii przeciwlotniczej, batalion rozpoznawczy, batalion saperów, batalion łączności, batalion samochodowy, batalion medyczny, kompania sztabowa, kompania obrony przeciwchemicznej, bateria dowodzenia, ruchome warsztaty naprawy czołgów, ruchome warsztaty naprawy samochodów, dywizyjne warsztaty uzbrojenia, dywizyjny punk zaopatrzenia, klucz lotniczy, piekarnia polowa, kasa polowa i stacja pocztowa
W kwietniu 1963 roku 11 Dywizja Zmechanizowana została przeformowana w 11 Dywizję Pancerną.