Pogrzeb thumb|240px|Pomnik na cmentarzu w Dobrej Uroczystości pogrzebowe Marii odbyły się 28 lutego 1863 r. w rodowej siedzibie Piotrowiczów w podłódzkim Radogoszczu. „W otwartej trumnie – w starym ojców dworze leżały jej zwłoki. Zapalone gromnice, naokół szlochająca rzesza. Do świetlicy wszedł kapitan rosyjski – ten, którego żołnierze zamordowali Marię. Wyjął z kieszeni świecę, zapalił, postawił u nóg bohaterki, a sam cofnął się w kąt izby i na szabli wsparty – płakał…”.
W bitwie ciężkie rany odniósł Konstanty Piotrowicz, mąż Marii, do ostatnich chwil walczący u boku żony. Poległ także sługa Marii Kacper Belka, który od młodości uczył ją sztuki strzelania, jazdy konnej i fechtunku. Ciężko ranny Konstanty trafił do szpitala w Łodzi prowadzonego przez Komitet Kobiet. Mimo odniesionych ran z wolna przychodził do siebie, sądząc, że Maria przeżyła i leczy się w dworze matki. Nikt nie powiedział mu o śmierci żony.
Tymczasem mieszkańcy Łodzi szykowali się do pogrzebu powstańców, którzy poprzedniego dnia zmarli w szpitalach. Wraz z nimi miano pochować także Marię. Bicie kościelnych dzwonów słyszał Konstanty w szpitalnej sali. Gdy powiadomiono go, że to pogrzeb Marii, Konstanty dostał ataku serca.