Dawnom zwiedził cudze strony – incipit polskiego wierszowanego listu miłosnego. Anonimowy autor zapisał go w 2. połowie XV wieku na kartach łacińskiego kodeksu Liber formularum et epistolarum.
Wiersz składa się z czterech strof, zawierających po pięć wersów każda. Rymy, na ogół dokładne, zbudowane są w każdej zwrotce w oparciu o układ aabbb. Wersy są regularnymi 8-zgłoskowcami, z nielicznymi odstępstwami (20% tekstu). Autor ograniczył środki poetyckie do epitetów, występują wyliczenia i często powtarzający się rzeczownik "żałość". Badacze przypuszczają, że zachowany tekst stanowi fragment większej całości. Prawdopodobnie był przeznaczony do śpiewania przy akompaniamencie instrumentu.
Dawnom zwiedził... stanowi liryczne wyznanie miłosne młodzieńca do swojej ukochanej. Informuje, że po długich poszukiwaniach idealnej kobiety w końcu znalazł tę jedyną, dzięki czemu zaznał szczęścia. Wyraża swój żal z powodu ludzi, którzy próbują go poróżnić z wybranką przez oszczerstwa.