Biskup W 1936 otrzymał godność biskupa stobijskiego, a następnie sekretarza Świętego Synodu Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego. Od 1938 był metropolitą płowdiwskim. W czasie II wojny światowej występował w obronie Żydów bułgarskich, za co pośmiertnie otrzymał w 2002 tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Razem z metropolitą Sofii Stefanem odegrał decydującą rolę w przekonywaniu cara Borysa III do niepodejmowania współpracy z Niemcami nazistowskimi w zakresie deportacji Żydów, zaś w Płowdiwie osobiście doprowadził do uwolnienia grupy ponad tysiąca Żydów przygotowywanych już do wywózki. Części z nich zaoferował mieszkanie we własnej rezydencjiM. Burleigh, Święta racja. „Świeckie religie” XX wieku, Świat Książki, Warszawa 2011, , s. 271–272..
We wrześniu 1944, po przejęciu władzy w Bułgarii przez komunistów, został aresztowany i spędził w więzieniu pół roku, oczekując na proces, do którego ostatecznie nie doszło. Po uwolnieniu na krótko wycofał się z działalności publicznej, podejmując pracę historyka. Jego prace utrzymane były w duchu bułgarskiego nacjonalizmu i dowodziły historycznych praw Bułgarii do zwierzchnictwa nad Macedonią. Pierwsze wystąpienie publiczne metropolity po opisywanym okresie miało miejsce 28 sierpnia 1946 w Monasterze Baczkowskim.