była wiodącą uczennicą Fritza Cremera i Gustava Seitza. Uczyła w szkole artystycznej w Berlinie-Weißensee i pracowała od 1953 roku jako wolna artystka. Dołączyła później do Partii Demokratycznego Socjalizmu (PDS) następczyni reżimowej Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED). Wzbudziła w partii w 1995 r. kontrowersje poprzez promowanie postaci Róży Luksemburg (zm. 1919), jako antystalinistki i osoby walczącej z partyjnym establishmentem. Postawiła jej rzeźbę przed siedzibą partii, bez wiedzy kierownictwa. Hunzinger była babcią pisarki Julii Franck.
Wykonała grupę rzeźb „Block der Frauen”, upamiętniających protest żon uwięzionych Żydów na Rosenstraße, który miał miejsce na przełomie lutego i marca 1943 r.
Wybrane prace 1958: Vater und Kind, rzeźba w Müggelpark, Berlin-Friedrichshagen, Josef-Nawrocki Straße 1959: Mutter mit Kindern, rzeźba z piaskowca w Auerdreieck, Berlin-Friedrichshain 1955–1965: prace plastyczne dla Leuna-WerkeAuf den Lebensspuren der Bildhauerin Ingeborg Hunzinger, auf www.wollmann-fiedler.de. 1964: Künstlerischer Tanz, rzeźba, Lipsk, Bayrischer Platz 1966: Tugenden und Laster des Sozialismus (Cnoty i przywary socjalizmu), płaskorzeźba z terakoty w Funkwerk Köpenick, Berlin-Köpenick, Wendenschloßstraße 142 1970: Stürzende (Zbieżność) rzeźba z piaskowca w mieście Parchim (w parku między szkołą