Dla utworów Kolářa charakterystyczne są gwałtowne zderzanie ze sobą przeciwieństw, wykorzystywanie techniki montażu „gotowych”, wziętych z rzeczywistości tekstów, metoda wariacji, zamiłowanie do konkretu, forma dziennika, postawa świadka, zobowiązanego dać wierną (postulat mówienia prawdy jest dla Kolářa absolutnie pierwszoplanowy) relację o rzeczywistości. Poeta nieufnie bada możliwości języka, poddaje go nieubłaganej krytyce, by wreszcie od niego odejść. Brutalny i drastyczny charakter niektórych utworów, mających wstrząsnąć odbiorcą, zdradza zacięcie moralistyczne. Do inspiracji dziełem. radami i osobowością Kolářa przyznawało się wielu wybitnych twórców, m.in. Bohumil Hrabal. Krytyka i historia literatury widzi obecnie w Kolářu poetę o znaczeniu kluczowym dla rozwoju dwudziestowiecznego piśmiennictwa czeskiego.
Działalność translatorska Kolář przekładał na czeski z kilku języków, często we współpracy z innymi tłumaczami. W jego dorobku znajdują się dzieła takich pisarzy, jak Walt Whitman, Edgar Lee Masters, Carl Sandburg, T.S. Eliot, Saint-John Perse, Christian Morgenstern, Samuel Beckett i Edward Albee.