thumb|upright|Płk Jewhen Konowalec jako dowódca korpusu Strzelców Siczowych 1918
Strzelcy Siczowi () – jedna z regularnych formacji armii Ukraińskiej Republiki Ludowej w latach 1917–1919, tworzone na Ukrainie od 1917 z Ukraińców galicyjskich, później także z Ukraińców naddnieprzańskich.
Galicyjsko-bukowiński kureń Strzelców Siczowych był organizowany w Kijowie w listopadzie 1917 z jeńców ukraińskich pochodzących z armii austro-węgierskiej, którzy chcieli bronić Ukraińskiej Centralnej Rady przed atakiem bolszewików. Dowódcą był sotnik Ołeksandr Łysenko. Strzelcy Siczowi brali udział w styczniu 1918 w bitwie pod Bachmaczem, na przełomie stycznia i lutego stłumili bolszewickie powstanie robotnicze w Kijowie. Następnie osłaniali rząd URL podczas wycofywania do Żytomierza przed przeważającymi siłami czerwonych skierowanymi dla obalenia Centralnej Rady przez Radę Komisarzy Ludowych.
Od tego czasu Strzelcami do końca istnienia dowodził płk Jewhen Konowalec. Po zdobyciu Kijowa 1 marca 1918 1 Kureń Strzelców Siczowych zatrzymał się w Kijowie w celu ochrony porządku i rozrósł się w pułk w składzie 2 pieszych kureni i jednego zapasowego, zwiadu konnego i baterii armat. Liczył 3000 podoficerów i żołnierzy (w tym 1/3 Naddnieprzańców).