mały|Grób Stanisława Benigera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Stanisław Beniger (ur. 7 maja 1907 w Kielcach, zm. 1 października 1975 w Warszawie) – polski inżynier związany z Warszawą, wiceprezydent stolicy (1947–1950), poseł do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy RP.
Życiorys Ukończył gimnazjum państwowe w Kielcach, po czym studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego i Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Już w młodości działał w ruchu socjalistycznym, za co był aresztowany.
W czasie II wojny światowej związany z PPR pracował w Elektrowni Warszawskiej. W 1943 pomagał Żydom w trakcie likwidacji getta warszawskiego. Po 1944 kierował odbudową Elektrowni, której został prezesem (1944–1947).
Od 1947 do 1950 pracował jako wiceprezydent Warszawy. Od 1950 był dyrektorem Elektrociepłowni Żerań. W 1952 objął obowiązki dyrektora przedsiębiorstwa dostaw energetycznych. Od 1959 zatrudniony w Banku Inwestycyjnym (jako dyrektor oddziału wojewódzkiego oraz radca prezesa banku).