Zainteresowania Accursia miały jednak mniej literacki, a bardziej historyczno-antykwaryczny i filologiczny charakter. W tej dziedzinie Accursio jest przede wszystkim autorem wielu poprawek do Epigrammata antiquae Urbis, anonimowego dzieła przypisywanego Francesco Albertiniemu, wydanego w 1521. Te prace Accursia stanowiły przełom w epigrafice. Pozostawił także wiele innych studiów dotyczących epigrafiki, w tym wiele niepublikowanych. Były one często źródłem dla późniejszych historyków, w Novus thesaurus veterum inscriptionum (1739-1764) użył ich Lodovico Muratori. W XIX wieku historycy niemieccy (Theodor Mommsen, Wilhelm Henzen, Emil Hübner) korzystali z dzieła Accursia w opracowaniu systematycznego, monumentalnego zbioru inskrypcji Corpus inscriptionum Latinarum (1862-1931).
Do ważniejszych prac edytorskich Accursia należy wydanie Dziejów Rzymskich Ammiana Marcelina i De anima Kasjodora. Wydanie Ammiana, które wyszło z drukarni Sylwana Otmera w Augsburgu w 1533 r., stanowiło pierwsze kompletne wydanie nowożytne. Dzieło De anima ukazało się w 1533 w Augsburgu u Heinricha Steinera.
Przypisy