Matthaeus Adrianus (Adriani, poświadczony dla lat 1501–1521) – hebraista, konwertyta pochodzenia żydowskiego. Jako znawca języka hebrajskiego współpracował m.in. z Erazmem z Roterdamu i Marcinem Lutrem. Zyskał duży rozgłos jako nauczyciel tego języka – nauka hebrajskiego na początku XVI wieku była pewną nowością w filologii i bardzo szybko się rozwijała. Jego życie znane jest fragmentarycznie.
Życie Był konwertytą hiszpańsko-żydowskim. Po raz pierwszy poświadczony w dokumentach dla roku 1501, kiedy to w Wenecji u Aldusa Manutiusa ukazała się jego gramatyka języka hebrajskiego (Introductio ad Hebraicam linguam). Dzieło to było wielokrotnie wznawiane (Wenecja 1501, 1508 i 1512; Bazylea 1518 i 1520). Następnie w związku z wydaniem u Manutiusa gramatyki greckiej Konstantinosa Laskarisa. Wiadomo też, że studiował medycynę we Włoszech. Według swojego własnego listu do Johanna Amerbacha posiadał tytuł doktora medycyny.
Dziełko Libellus hora faciendi pro Domino opublikował Adrianus w 1513 w Tybindze u Thomasa Anshelma. Zawiera ono przekłady chrześcijańskich modlitw na język hebrajski.