W czasie II wojny światowej pracował w Urzędzie Budownictwa Wodnego w Warszawie, a od 1943 do 1944 w Stanisławowie przy regulacji Dniestru. W 1942 wstąpił do Związku Syndykalistów Polskich, a rok później do PPR. Według innych źródeł działał w Stronnictwie PracyAndrzej Andrusiewicz, Stronnictwo Pracy: 1937-1950: ze studiów nad dziejami najnowszymi chadecji w Polsce, Warszawa 1988. W lutym 1944 dokooptowany do Krajowej Rady Narodowej z nominacji PPRInne źródła mówią o członkostwie w SP, zob. (oprac. Alicja Tomaszewska), Spis posłów do Krajowej Rady Narodowej 1943-1947, Biblioteka Sejmowa, Warszawa 1983. Wziął udział w powstaniu warszawskim, po czym został wywieziony przez Niemców do obozu koncentracyjnego.
Od 1945 pełnił obowiązki naczelnika Wydziału Dróg Wodnych w Toruniu oraz szefa Okręgowej Dyrekcji Dróg Wodnych w Gdańsku. Organizował państwowe zarządu wodne na Pomorzu i Mazurach. Pod koniec grudnia ponownie zasiadł w KRN, gdzie był przewodniczącym Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego. Przewodniczył sekcji dróg wodnych Wydziału Komunikacji Gdańskiej PPR. W lutym 1947 uzyskał nominację do Państwowej Rady Komunikacyjnej. Był również prezesem Rady Nadzorczej Polskiego Rejestru Statków w Szczecinie.