W 1952 skierowano go na studia aspiranckie w Leningradzie. Był aspirantem w Katedrze Petrografii Uniwersytetu Leningradzkiego, a następnie w Leningradzkim Instytucie Górniczym. Po powrocie do kraju w 1954 kontynuował studia doktoranckie u Jana Samsonowicza. W 1959 uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień doktora nauk przyrodniczych na podstawie monograficznego opracowania petrograficznego utworów węglanowych dewonu środkowego i górnego południowej części Gór Świętokrzyskich. W 1963 otrzymał tytuł samodzielnego pracownika naukowego, a w 1974 – profesora nadzwyczajnego nauk przyrodniczych.
W Instytucie Geologicznym zorganizował pracownię petrografii. W 1955 objął kierownictwo Zakładu Podstawowych Badań Geologicznych; w czerwcu 1956 został Zastępcą Dyrektora IG, którą to funkcję sprawował do sierpnia 1975, kiedy powołano go na stanowisko Dyrektora Instytutu.
Poza Instytutem Geologicznym, od 1954 wykładał na wyższych uczelniach. W latach 1954–1961 prowadził wykłady z geologii złóż surowców mineralnych na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1965 przez 12 lat wykładał geologię historyczną i regionalną, a także okresowo geologię złóż surowców mineralnych w Instytucie Geografii Uniwersytetu Łódzkiego.