Być może postanawia oszaleć, by wcześniejsze sceny wojny móc uznać za swoje zwidy, a nie rzeczywistość. Rezygnuje więc ze zdrowia psychicznego, aby ocalić świat przed nuklearną zagładą. W ostatnim ujęciu odzywa się po raz pierwszy chłopiec: „Na początku było słowo... Dlaczego, tato?”
W toku harmonijnej współpracy z operatorem Svenem Nykvistem Tarkowski wypracował wysmakowany styl filmuSven Nykvist: Kult światła. O filmach i ludziach. Tłum. Jan Balbierz. Izabelin, Świat Książki, 2006 – tu wiele szczegółów o realizacji Ofiarowania. Tworzą go: „malarsko” skomponowane kadry (bogate kolorystycznie, ale przy celowym stosowaniu redukcji barw), niespieszny montaż, liczne ujęcia w planie ogólnym, cytaty kulturowe (ulubione przez Tarkowskiego sekwencje, kiedy kamera śledzi, „studiuje” reprodukcję dzieła malarskiego), synteza obrazu i słowa (przy wykorzystaniu wyrafinowanej muzyki). Tak kształtowany utwór nabiera cech poematu filmowego.