W 1958 liczba członków wynosiła 99 tys.
W RFN powstał oddział emigracyjny CDU (tzw. Exil-CDU), który miał swoją reprezentację w CDU, na prawach organizacji regionalnej (niem. Landsverband). 24 i 25 września 1950 odbył się I Zjazd Emigracyjnej Organizacji CDU, w którym wzięło udział ponad 200 emigrantów. Exil-CDU funkcjonowało do 1990, posiadało swoje biuro w Berlinie Zachodnim. Rzekomy kontakt z tym biurem był przyczyną licznych represji politycznych wobec działaczy wschodnioniemieckiej CDU, które spotkały m.in. ministra spraw zagranicznych NRD Georga Dertingera.
Na VI zjeździe w październiku 1952 pozbawiona antykomunistycznej opozycji CDU zadeklarowała wierność socjalizmowi oraz Związkowi Radzieckiemu, uznając bez zastrzeżeń „kierowniczą rolę SED”. Wypowiedziała się za koniecznością „chrześcijańskiego realizmu” (niem. christlicher Realismus) określając się jako „bezgranicznie socjalistyczna”. W dokumencie programowym (22 tezach chrześcijańskiego realizmu) podkreślono, że urzeczywistnienie nauki Jezusa jest najbardziej możliwe w ustroju socjalistycznym. Mimo „zglajchszaltowania” przez SED również i w latach 50. i 60. zdarzały się przejawy opozycyjności wśród szeregowych członków, m.in. przeciwko wprowadzonemu przez władze świeckiego obrzędowi przyjmowania młodzieży w poczet dorosłych, tzw.