Pierwsze lata po zwolnieniu przepracował w zachodniej Polsce jako urzędnik niskiego szczebla; na początku lat 50. powrócił w strony rodzinne, był m.in. inspektorem w Wydziale Orzecznictwa Karno-Administracyjnego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (1955–1958). Posadę tę utracił, kiedy wystąpił do sądu o odszkodowanie ze skarbu państwa za bezprawne uwięzienie w 1946. Spróbował wówczas podjąć pracę w zawodzie adwokata, co udało mu się dopiero w 1961, po proteście do ministra sprawiedliwości. Od grudnia 1964 prowadził kancelarię adwokacką w Jarosławiu, przeszedł na emeryturę dziesięć lat później.
Był żonaty (od jesieni 1948) z Katarzyną z Budziszów, miał dwoje dzieci. Zmarł 3 maja 1984 w Łowcach, tamże został pochowany na cmentarzu parafialnym.
Bibliografia Tomasz Bereza, Walentyn Dżula (1907–1984), w: Konspiracja i opór społeczny 1944–1956. Słownik biograficzny, tom II (przewodniczący Komitetu Redakcyjnego Janusz Kurtyka), Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu, Kraków-Warszawa-Wrocław 2004, s.