Cerkwie w Marmaroszu wyróżnia to, że ich wieże są integralnie związane z przednawiem lub przedsionkiem, podczas gdy wieże cerkwi budowanych bardziej na zachód Karpat, mimo tworzenia jednej sylwetki ze świątynią, posiadają odrębną konstrukcję.
Na budowę cerkwi używano drewna dębowego, jodłowego czy sosnowego. Belki układano w konstrukcję zrębową, podobnie jak w przypadku innych budowli tego regionu. Niekiedy do budowli cerkwi nie używano nawet gwoździ.
Wystrój Cerkwie zdobione są w dwojaki sposób. Pierwszą formą zdobnictwa są ornamenty ciesielskie, obecne na ich ścianach (zarówno wewnątrz, jak i zewnątrz). Stosowane tu symbole mają nie tylko wyraz chrześcijański, lecz nawiązują też często do symboliki związanej z dawnymi kultami pogańskimi, których ślady do dziś można odnaleźć w lokalnej tradycji. Drugą popularną formą dekoracji są polichromie wnętrz cerkiewnych, obecne na ikonostasach, stropach czy ścianach. W cerkwiach wpisanych na listę UNESCO powstawały one w XVIII i XIX w. Wykonywano je bądź na płótnie przyklejonym do drewna, bądź na samym drewnie, odpowiednio zagruntowanym z wypełnionymi szparami między deskami.