W ich wyniku podjął życie pustelnika – osiedlił się w Egipcie, w odosobnionej chacie położonej nad rzeką Nil, gdzie przez siedem lat oddawał się medytacjom. Swoją rodzinę odwiedzał tylko w szabat, odzywał się niewiele i zawsze tylko w języku hebrajskim. Tradycja chasydzka twierdzi, że Luria często rozmawiał z prorokiem Eliaszem, który miał go inicjować we wzniosłych i tajemnych doktrynach.
W 1569 roku Luria powrócił do Ziemi Izraela. Przez krótki czas przebywał w Jerozolimie, gdzie jego nowy system kabalistyczny nie spotkał się z uznaniem, a następnie zamieszkał w Safedzie w Górnej Galilei. Miasto to było w owym czasie centrum studiów kabalistycznych. Luria przyjechał do miasta dokładnie w dniu pogrzebu rabina Mojżesza Kordowero (w czerwcu 1570 r.). Młodzi studenci kabały w Safedzie, pozbawieni swojego najbardziej poważanego nauczyciela, przylgnęli teraz do rabina Lurii, który wywarł na nich trwały wpływ. Stopniowo stali się zwolennikami kabały luriańskiej. Luria podzielił swoich uczniów na dwie klasy: (1) nowicjuszy, którym wykładał podstawy kabały, oraz (2) wtajemniczonych, którzy stali się powiernikami jego formuł inwokacji i przyzywania. Najbardziej znanym z wtajemniczonych był rabin Chaim Vital, który według Lurii posiadał duszę nie zbrudzoną przez grzech Adama.