Mercyful Fate nie był w 1983 jedynym zespołem zafascynowanym tematyką okultystyczno-satanistyczną. Szlak przetarł brytyjski Venom, który miał już na swoim koncie dwa studyjne albumy (Welcome to Hell i Black Metal), jak się później okazało, niezwykle ważne dla rozwoju black metalu i metalu ekstremalnego. O ile jednak Venom odwoływał się do motywów satanistycznych dla ukazania obrazów zepsucia, wypaczenia ludzkiej natury, dla szokowania deprawacją i występkiem, Mercyful Fate używali tych motywów dla budowania subtelniejszych opowieści, pełnych tajemniczości. Miały one budzić lęk swoją nieznaną, a groźną naturą – na wzór powieści gotyckich czy horrorów takich jak Egzorcysta.
Satanizm w tekstach Kinga Diamonda jest podporządkowany wizerunkowi scenicznemu i widowiskowości. Od początku istnienia zespołu koncerty miały bogatą oprawę służącą atrakcyjności wizualnej. Były niemal spektaklami teatralnymi, pełnymi rekwizytów i demonicznej symboliki.