Don’t Break the Oath, podobnie jak pierwsza płyta Mercyful Fate Melissa, jest muzycznie rozpięta między rockiem progresywnym, klasycznym heavy metalem i wpływami New Wave of British Heavy Metal. Styl zespołu charakteryzują dynamika i ekspresyjność, zmiany tempa i tonacji, duża ilość partii solowych gitar oraz liczne modulacje wokalu.
Oryginalny głos Kinga Diamonda wyróżnia Mercyful Fate spośród wielu zespołów metalowych lat osiemdziesiątych. Wokalista dysponuje szeroką, czterooktawową skalą, zmieniającą się od niskiego, potężnego growlu po falset.
Ze względu na inspiracje okultyzmem i satanizmem, płyta jest często zaliczana do tak zwanej pierwszej fali black metalu. Wpływ na podkreślanie takiego związku ma także diaboliczny wizerunek lidera zespołu, który okazał się niezwykle inspirujący dla całego gatunku.
Muzyka Mercyful Fate, struktura kompozycji, brzmienie i aranżacja, mają niewiele wspólnego z dokonaniami formacji blackmetalowych, takich jak Venom, Hellhammer, wczesne Bathory, Sodom czy Bulldozer. Na heavymetalowej mapie lat osiemdziesiątych Mercyful Fate stanowi osobne zjawisko muzyczne, niepodobne do niczego innego.
Teksty Autorem wszystkich tekstów na płycie jest King Diamond.