Głównym celem ataku było wykorzystanie siły i przyspieszenia miecza do zrzucenia jeźdźca z konia lub wręcz połamania nóg wierzchowca w celu uziemienia przeciwnika.
No-dachi były jednak rzadko spotykane z kilku powodów: trudności wykucia i zahartowania tak długiej głowni; dużej siły potrzebnej do prawidłowego władania bronią; mniejszej efektywności w porównaniu do naginaty czy nagamaki, które spełniały podobne role na polu walki.
Z powodu imponujących rozmiarów, no-dachi upodobało sobie wielu artystów, którzy na swoich obrazach o tematyce batalistycznej często przedstawiali dzierżących je wojowników.
Prawdopodobnie najsławniejszym szermierzem posługującym się no-dachi był żyjący w XVII w. Kojirō Sasaki, który z użyciem tej broni stoczył przegrany pojedynek z Musashim Miyamoto, uznawanym za najwybitniejszego japońskiego szermierza.
Współcześnie niewiele jest szkół walki uczących posługiwania się no-dachi, jedną z nich jest Kage-ryū, w której zamiast nazwy no-dachi używa się zamiennie nazwy chōken.
Zobacz też Pokaz użycia no-dachi
Przypisy
Kategoria:Nihon-tō