Kultura celtyberyjska znajdowała się pod silnym wpływem Iberów z doliny Ebro. Wykorzystując ich oraz swoje technologie, tworzyli najlepsze w tamtych czasach kordy, puklerze i obustronne miecze krótkie, które zostały zapożyczone przez Rzymian. Żelazo było znane od ok. 700 r. p.n.e., a mieszkańcy małych wsi (lub ufortyfikowanych posiadłości na północnym zachodzie – castros) zajmowali się przede wszystkim gospodarką rolną lub hodowlaną. Pomimo że mówili wspólnymi językami indoeuropejskimi (celtyckim, luzytańskim), byli podzieleni kulturowo i politycznie na dziesiątki niepodległych plemion.
Zajmowali się obróbką metali, a ich wykonane ze złota i srebra obręcze na szyje, brosze i bransolety są jednymi z najpiękniejszych i najkunsztowniejszych eksponatów z epoki.
Proces tworzenia kultury celtyberyjskiej dzielony jest na trzy etap: VII – VI wiek p.n.e. – powstanie pierwszych ufortyfikowanych osad i nekropolii; V – IV wiek p.n.e. – rozkwit budownictwa osad warownych i nekropolii z grobami wojowników. Pojawia się ceramika wytwarzana z użyciem koła garncarskiego III wiek p.n.e. – osady nabierają charakteru miejskiego, dalszy rozwój zahamowany przez najazd Rzymian.