Feliks Michałkowski (ur. 29 maja 1907 w Warszawie, zm. 22 maja 1953 tamże) – podpułkownik Wojska Polskiego.

Dzieciństwo i młodość Urodził się w rodzinie rzemieślniczej. Ojciec Stanisław miał dobrze prosperujący zakład szewski. Po maturze w prywatnym Gimnazjum Nawrockiego rozpoczął studia na Wydziale Nauk Politycznych i Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej. Przerwał je, by kontynuować naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej. Po jej ukończeniu w 1930 otrzymał przydział na dowódcę plutonu, a następnie kompanii ckm w 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie. Od młodych lat interesował się motoryzacją, uczestniczył w wyścigach, rajdach i zjazdach motocyklowych. Ukończył kurs aplikacyjny w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych. Do września 1939 roku pełnił służbę na stanowisku oficera do spraw wyszkoleniowych Szkoły Podchorążych Broni Pancernych w Modlinie.

II wojna światowa W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 1 kompanią czołgów lekkich Dowództwa Obrony Warszawy. Został ranny i wzięty do niewoli podczas nieudanego wypadu na Okęcie i Załuski w dniu 12 września 1939 roku. Do stycznia 1945 roku przebywał w niemieckich obozach jenieckich. Był jeńcem Oflagu II A Prenzlau, nr jeńca 102 lub 1475.