Ostatecznie trybunał dopatrzył się 15 rzekomych heretyckich stwierdzeń w Księdze Benedictus (Pocieszeń), 6 zdań w samej Obronie Eckharta, 12 zdań w Pierwszym komentarzu na temat Księgi Rodzaju i w 15 zdaniach przypisywanych mu. Skazany w Kolonii w 1326 r., Eckhart odwołał się do sądu papieża Jana XXII. Komisja powołana przez papieża w Awinionie zredukowała liczbę tez podejrzanych do dwudziestu ośmiu. Eckhart uznał dwadzieścia sześć z nich za pochodzące z jego dzieł. Ostatecznie papież w bulli In agro dominico z dn. 27 marca 1329 r., siedemnaście z tych tez potępił, a jedenaście uznał za podejrzane. Eckhart zmarł w Awinionie, zanim orzeczenie papieskie zostało ogłoszone.
Pod koniec bulli umieszczono adnotację, że przed swą śmiercią Eckhart złożył wyznanie wiary katolickiej wycofując nie tylko to, co w jego pracy było błędne, czy heretyckie, ale także to, „co u wiernych może spowodować jakieś heretyckie lub błędne rozumienie”. Jak zauważył Walter Senner OP, bulla Jana XXII nie potępiła imiennie Mistrza Eckharta jako heretyka. Papież nie polecił też spalić jego dzieł. Na polecenie kapituły generalnej dominikanów zwołanej w 1980 r., generał zakonu stworzył komisję w celu zbadania możliwości rehabilitacji Eckharta.