Czechosłowacka Nowa Fala (cz. československá nová vlna) – formacja artystyczna złożona z czechosłowackich reżyserów i scenarzystów filmowych, których debiuty przypadły na lata 60. XX wieku. Do najbardziej znanych osób zaliczających się do tej grupy należą między innymi Miloš Forman, Věra Chytilová, Ivan Passer, Jaroslav Papoušek, , Jiří Menzel, Jan Němec, Jaromil Jireš, Evald Schorm, Vojtěch Jasný. Za pierwsze dzieło czechosłowackiej Nowej Fali uznaje się film Słonko w sieci słowackiego reżysera Štefana Uhera z 1962. Charakterystyczne dla filmów z okresu Nowej Fali były długie, często improwizowane dialogi, czarny humor oraz zatrudnianie naturszczyków.
Początek czechosłowackiej Nowej Fali przypadł na okres, kiedy wyłonili się pierwsi studenci w praskiej szkole filmowej FAMU. Inspiracją dla nich była przede wszystkim francuska Nowa Fala, mieli też oni w latach 60. większe możliwości ekspresji twórczej aniżeli filmowcy w poprzednim dziesięcioleciu. W ciągu paru lat debiutowało kilkoro wyraźnych osobistości w świecie czechosłowackiej kinematografii. Za koniec czechosłowackiej Nowej Fali przyjmuje się stłumienie Praskiej Wiosny przez wojska Układu Warszawskiego w 1968 oraz następujący potem okres „normalizacji”, w wyniku którego zaostrzono cenzurę i do 1989 zabroniono wyświetlać późne filmy nurtu (np.