Samonośna lufa (często tłumaczona dosłownie z języka angielskiego jako „lufa pływająca” od „free-floating barrel”) – rozwiązanie stosowane w ręcznej broni palnej. Polega na takim zamontowaniu lufy w komorze zamkowej i łożu broni, aby pozwolić na swobodną współpracę (drganie) lufy wraz z przemieszczającym się przez nią pociskiem. Zasadniczo kluczem rozwiązania jest brak jakiegokolwiek podparcia lub innego kontaktu lufy z łożem, oprócz gniazda lufy znajdującego się w komorze zamkowej.
Podczas strzału samonośna lufa może swobodnie poddawać się siłom generowanym przez przemieszczający się przez nią pocisk, co znacznie poprawia precyzję strzału. Można to sobie wyobrazić tak, jakby lufa była miękkim rękawem (w tej skali zjawisk jest to niezłe przybliżenie) – kiedy pocisk się przez nią przemieszcza, lufa pozwala na swobodne oddziaływanie gazów prochowych na niego, ale nie "rzuca" pociskiem na boki. Gdyby lufę uchwycić gdzieś przed jej wylotem, końcówka lufy drgałaby znacznie gwałtowniej od jej całości, co skutkowałoby znacznym odchyleniem toru lotu pocisku na wylocie (koronie) lufy.