Wspólnie z Telipinu w miejscu narad pod dziką różą zasiadają boginie losu Istustaja i Papaja, Halki, Mijantazipa, Inar i Hapantalija.
W micie tym wskazuje się na pewne paralele do mitów o Adonisie, Attisie, Ozyrysie czy Tammuzie - zaśnięcie lub śmierć i powrót do życia. Jednak w odróżnieniu od innych mitów przywrócenie bogu życia jedynie pogarsza sytuację. Uspokajają go dopiero rytuały oczyszczenia.
Interpretacja mitu Odejście Telepinu ma symbolizować okres suchego anatolijskiego lata, jego powrót i gniew - ulewy i powodzie okresu zimowego oraz burze okresu wiosennego (nie jest to jednak interpretacja pewna). Według Eliadego mit Telepinu opowiada historię bardziej złożoną niż cykliczne obumieranie i odradzanie się roślinności. Bóg płodności wpada w irracjonalną i kapryśną furię skierowaną przeciw jego własnemu stworzeniu - wszelkim przejawom życia. Mit przedstawia misterium unicestwienia stworzenia przez jego własnego stwórcę.
Zobacz też Telepinu (król)
Bibliografia Maciej Popko, Mitologia hetyckiej Anatolii, WAiF, Warszawa, 1987
Przypisy
Kategoria:Bóstwa hetyckie Kategoria:Bóstwa urodzaju