Elżbieta Charlotta Burbon Orleańska mademoiselle de Chartres (ur. 13 września 1676, w Saint-Cloud, zm. 23 grudnia 1744, w Commercy) – księżniczka orleańska, księżna lotaryńska i cieszyńska.
Córka księcia Orleanu Filipa I i jego drugiej żony Elżbiety Charlotty Wittelsbach. Jej dziadkami byli: król Francji Ludwik XIII i arcyksiężniczka austriacka Anna Habsburg oraz elektor Palatynatu Reńskiego Karol Ludwik Wittelsbach i Charlotta Hessen-Kassel. Miała dwóch starszych braci: Aleksandra zmarłego w dzieciństwie oraz Filipa, regenta Francji w latach 1715–1723. Miała również przyrodnie siostry z pierwszego małżeństwa ojca z Henriettą Stuart, księżniczką angielską: Marię Ludwikę, królową Hiszpanii oraz Marię Annę, królową Sabaudii i Sardynii.
Matka Elżbiety Charlotty chciała, aby jej córka poślubiła kuzyna – Wilhelma III Orańskiego, króla Anglii i wdowca po Marii II Stuart. Małżeństwo nie doszło do skutku, ponieważ Wilhelm był protestantem, a Elżbieta Charlotta – katoliczką. Innym kandydatem do jej ręki był cesarz Józef I, małżeństwo to pogodziłoby dwa odwiecznie rywalizujące rody Burbonów i Habsburgów. Do ślubu nie doszło, a pogodzenia dwóch rodów dokonano w 1756 żeniąc księcia Ludwika Augusta z arcyksiężniczką Marią Antoniną.