Przywiózł z niej do Kórnika bogate zbiory etnograficzne i mineralogiczne, zapisane testamentem państwu polskiemu.
W 1881 objął zapisane mu przez Jana Działyńskiego dobra kórnickie. Współpracował z matką i siostrą przy tworzeniu Szkoły Domowej Pracy Kobiet (1882), przeniesionej później z Kórnika do Kuźnic (obecnie część Zakopanego). Był rzecznikiem polskiej własności w Prowincji Poznańskiej; w 1885 jako obywatel francuski został objęty tzw. ustawami bismarckowskimi i wraz z matką i siostrą wydalono go. Wkrótce banki niemieckie wypowiedziały mu pożyczki hipoteczne ciążące na Kórniku z nakazem zwrotu znacznych sum w przeciągu dwóch tygodni pod groźbą zlicytowania klucza kórnickiego. Zamojskiemu udało się wybronić z tej opresji z najwyższym wysiłkiem finansowym, przy czym każdorazowy przyjazd do Wielkopolski wymagał od niego żmudnych starań o zgodę na wjazd do Prus, a podczas całego pobytu towarzyszył mu stale niemiecki żandarm.