Działania te związane były z podjętymi na szeroką skalę ogólnokrajowymi badaniami nad początkami państwa polskiego. Do tego momentu problematyka badawcza, którą zajmował się Żurowski, dotyczyła przede wszystkim epoki brązu i wczesnego żelaza. Wraz z zaangażowaniem w prace archeologiczne w Gnieźnie i akcją odkrywania początków państwa polskiego, skupił się na okresie wczesnego średniowiecza. Od 1949 pracował na Uniwersytecie Poznańskim, a od 1951 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 1953 do 1976 był kierownikiem Katedry Archeologii Ziem Polskich UMK, a w latach 1976–1979 kierownikiem Zakładu Archeologii Polski UMK. W 1956 Centralna Komisja Kwalifikacyjna przyznała mu habilitację na podstawie dorobku naukowego. W latach 1958–1960 był prodziekanem, a od 1960 do 1962 dziekanem Wydziału Historycznego UMK. W latach 1966–1969 kierował Katedrą Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej UAM. W 1964 uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego na UMK. Zainicjował specjalizację dydaktyczną w zakresie konserwacji zabytków archeologicznych. Badał epokę brązu i wczesnego średniowiecza. Należał do Polskiego Towarzystwa Archeologicznego, pełniąc funkcję prezesa oddziałów towarzystwa w Gnieźnie i Toruniu[dostęp 2014-09-11].