Hubal () – arabskie bóstwo nieba i księżyca z czasów przedislamskich, najwyższy bóg panteonu mekkańskiego, naczelny bóg Kurajszytów, obecny także w wierzeniach Nabatei oraz Palmyry.
Jego imię pojawia się w inskrypcjach w języku aramejskim pochodzących z I wieku n.e. Sprowadzenie jego posągu do Al-Kaby przypisuje się Amrowi Ibn Luhajjowi, wskazywanemu w legendach jako twórca politeizmu arabskiego. Jednakże Hiszam Ibn Al-Kalbi uznaje, że kult Hubala wprowadzony został dopiero w II wieku przez Huzaję, będącego przodkiem Kurajszytów – plemienia, z którego wywodził się prorok Mahomet.
Kurajszyci określali wyobrażenia swych bóstw również poza Al-Kabą. Wykonana z czerwonego karneolu statua Hubala, zwana Hubalem Huzajmy (od imienia tego, który ją tam wystawił), znajdowała się wewnątrz świątyni i cechowały ją największe rozmiary ze wszystkich posągów, stosownie do pozycji bóstwa zajmowanej w arabskim panteonie. W czasach gdy posiadało go to plemię, wyobrażała ona podobiznę człowieka pozbawionego prawej ręki (Kurajszyci wyposażyli go jednak w nową kończynę ze złota).