Andrzeja, zostały bowiem zrewindykowane na rzecz Kościoła katolickiego po odzyskaniu niepodległości przez Litwę (większość była urządzona w obiektach odebranych katolikom przez władze carskie). Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego była jednak zdecydowanie zbyt mała, by stale pełnić funkcje katedry.. Główną częścią jego działalności była jednak normalizacja życia parafialnego, które po I wojnie światowej w dużej mierze zamarło na ziemiach litewskich z powodu masowych wyjazdów wiernych i duchownych w głąb Rosji. Metropolita Eleuteriusz zreorganizował szereg parafii na terytorium Litwy, wyświęcał nowych kapłanów z myślą o podjęciu przez nich pracy duszpasterskiej w placówkach wiejskich, remontował istniejące świątynie, jak również inicjował budowę nowych cerkwi. Miały one zastąpić świątynie wzniesione za czasów carskich lub urządzone w zarekwirowanych Kościołowi Katolickiemu świątyniach, które prawosławni zwrócili prawowitym właścicielom po 1918 r..