Skazani byli głodzeni. Więźniom przysługiwało dziennie 120 g kleiku ryżowego. Zagłodzeni więźniowie dopuszczali się jedzenia żab, dżdżownic, szczurów, węży i dziko rosnących roślin. W obozie hodowano dla władz więzienia kury i gęsi, które regularnie karmiono ziarnem. Więźniowie spożywali wydłubywane z ich odchodów ziarna. Więźniowie zagłodzeni na śmierć byli chowani w pobliskich górach.
Skazani mężczyźni byli fizycznie karani za odbywanie stosunków seksualnych. Wszystkie kobiety w ciąży były poddawane zabiegowi aborcji.
Do Yodŏk trafiali obcokrajowcy, którzy zostali porwani lub dobrowolnie przybyli do Korei Północnej. Pod koniec lat 70. w Yodŏk znalazło się czternaście Japonek. W ciągu piętnastu lat zmarło dwanaście z nich. Korea Północna obiecała ich wypuszczenie w zamian za otrzymanie pomocy żywnościowej od Japonii. Rząd Japonii przyznał pomoc humanitarną. Do Yodŏk trafiła Japonka Mitsubishi Humiko, która przeżyła eksperymenty pseudonaukowe prowadzone w laboratorium w Namp’o. Humiko zginęła w Yodok po tym, jak strażnicy przywiązali ją do samochodu i ciągnęli przez obóz.
W obozie Yodŏk kary odbywali również wysoko postawieni urzędnicy oraz chrześcijanie.