Antoni Abramowicz (ur. 14 kwietnia 1896 w Bychawce koło Lublina, zm. 10 marca 1932 w Lublinie) – polski nauczyciel, polonista.
Życiorys Był synem Michała i Julianny z domu Masalskiej. Uczęszczał do szkół w Lublinie, potem w Chełmie i Zamościu. Po wybuchu I wojny światowej razem z rodziną znalazł się w Rosji, maturę zdał w 1916 w Berdiańsku. Podjął niebawem studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym uniwersytetu w Odessie, ze względu na kłopoty materialne będąc jednocześnie zmuszonym do pracy fizycznej przy rozładunku wagonów w miejscowym porcie. W 1918 powrócił do Polski i został studentem polonistyki na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Lubelskiego (późniejszego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego), kształcąc się pod kierunkiem wielu znakomitości, m.in. Wiktora Hahna, Henryka Gaertnera, Stanisława Szobera, Stanisława Ptaszyckiego, Jana Baudouina de Courtenay, Stefana Srebrnego, ojca Jacka Woronieckiego. Dwukrotnie zgłaszał się ochotniczo do wojska polskiego (1918, 1920).