W praktyce oznacza to gospodarczą nadprodukcję negatywnych efektów i deficyt efektów pozytywnych. Skala tej zawodności może być bardzo poważna, jak w przypadku nadwyżki gazów cieplarnianych prowadzącej do globalnych zmian klimatycznych.
Podatek Pigou służy kompensowaniu tego problemu i dynamicznemu zbliżeniu równowagi rynkowej na powrót do optimum, poprzez zawarcie w cenach działań ekonomicznych ukrytej wartości efektów zewnętrznych. Podobnie do podatku, można wprowadzić dopłatę Pigou dla aktywności, które tworzą korzyść publiczną, niedocenianą w ujęciu ograniczonym do interesu prywatnego. Ponieważ jest to rozwiązanie zasadniczo wolnorynkowe, sprzyja dynamicznemu wolnorynkowemu odnajdywaniu optimum, i unika niedoskonałości charakterystycznych dla rozwiązań problemów społecznych przez bardziej sztywne centralne regulacje.
Słowami ekonomisty D. Autora: „Opodatkowanie negatywnych efektów zewnętrznych zmniejsza zniekształcenia gospodarcze; podatki nakładane na pracę je zwiększają. To podatkowy odpowiednik darmowego lunchu”.
Przykłady praktyczne
Podatek węglowy