Pieśń... charakteryzuje się nastrojem triumfu nad wojskiem króla Zygmunta i drwiną z niego. Świadczą o tym wersy, w których dominują epitety obelżywe, wyrażające pogardę, a także szydercze wypowiedzi panów morawskich. Wersy te zostały skontrastowane z pełną pychy i dumy wypowiedzią króla, oraz z jego późniejszą bezradnością po przegranej walce.
Wiersz ma budowę nieregularną: występuje osiem 13-zgłoskowców, pięć 14-zgłoskowców, dwa 12-zgłoskowce, trzy 11-zgłoskowce, a pozostałe trzy wersy to 15-, 16- i 17-zgłoskowce. Dominują rymy wewnętrzne. Wiersz można więc podzielić na 21 wersów, jednakże Teresa Michałowska zaproponowała inny jego podział: na 42 wersy, także o zróżnicowanej długości (od 4 do 10 zgłosek w linijce tekstu).
Utwór został zapisany w XV-wiecznym kodeksie Sermones de tempore zawierającym kazania oraz niewielką liczbę drobnych tekstów w języku polskim, czeskim i niemieckim. Kopistą był zakonnik Krystian z Góry w klasztorze Augustianów w Żaganiu, który zapisał tekst najprawdopodobniej przed 1439 rokiem. Obecnie kodeks przechowywany jest w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu (sygn. I Q 393).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Średniowieczne utwory w języku polskim