„pancernych płyt” kominem po lewej stronie (z bratem), żlebem południowej ściany Małego Lodowego Szczytu (z bratem), północną ścianą Małego Kieżmarskiego Szczytu (1912, największa ściana Tatr, z Gyulą Heftym), Przejście ¾ południowej ściany Zamarłej Turni (1909, z bratem), Pierwsze wejścia zimowe: na Mały Durny Szczyt (1910, z bratem, Hornem i Serényim), na Ostry Szczyt (1911, z Alfrédem Grószem), na Zadni Gerlach (1913, z Gyulą Heftym), na Żółty Szczyt i Małą Pośrednią Grań (1914, z Ernő Kátaiem), kilkanaście innych, częściowo samotnie.

Działalność społeczna i pisarska Komarnicki był pierwszym prezesem Budapeszteńskiego Akademickiego Towarzystwa Turystycznego, które w owych czasach stanowiła jedyną węgierską organizację taternicką. Był też członkiem honorowym Sekcji Turystycznej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, Klubu Wysokogórskiego, Polskiego Związku Alpinizmu oraz Karpathenvereinu.

Od roku 1907 zajmował się pisaniem artykułów do czasopism: „Turistaság és Alpinizmus”, „Turistik und Alpinismus” (był współzałożycielem obu z nich), „Turisták Lapja”, „Pamiętnika Towarzystwa Tatrzańskiego” i „Taternika”.