Paekp’a Kŭngsŏn (ur. 1767, zm. 1852) – koreański mistrz sŏn z końcowego okresu dynastii Chosŏn. W swoim nauczaniu łączył sŏn i hwaŏm.
Życiorys Mistrz Paekp’a urodził się w Mujanghyŏn w prow. Chŏlla.
Gdy miał 11 lat opuścił dom i został nowicjuszem w klasztorze Sŏnŭn. Osiągnął oświecenie w wieku 12 lat pod kierunkiem mistrza Sihŏna. Przyjął pełną ordynację mnisią u mistrza Sŏlpy Sang’ŏna i pod jego kierunkiem praktykował sŏn w pustelni Yŏngwŏn. Następnie udał się do klasztoru Kuam, w którym kontynuował praktykę sŏn u mistrza Sŏlbonga. Od tego mistrza otrzymał przekaz Dharmy. Studiował również szkoły doktrynalne (kyo)
Po kilku latach intensywnej praktyki rozpoczął w wieku 26 lat nauczanie, co kontynuował przez 20 następnych lat. Wędrował od klasztoru do klasztoru i gdziekolwiek nauczał z całego regionu schodzili się setkami mnisi, aby go wysłuchać.