Taegak Ŭich’ŏn (ur. 28 września 1055, zm. 5 października 1101) – koreański buddysta, propagator i odnowiciel tradycji szkoły ch’ŏnt’ae.
Życiorys Jego nazwiskiem było Hu. Urodził się w Kaesŏngu. Był czwartym synem króla Koryŏ Munjonga (pan. 1046-1083). Według prawa Koryŏ tylko jeden z trzech synów w jednej rodzinie mógł zostać mnichem. Pewnego dnia, gdy król spytał swoich synów, który z nich chce zostać mnichem, zgłosił się Ŭich’ŏn. Król-ojciec wyraził zgodę i Ŭich’ŏn przyjął wskazania u Narodowego Nauczyciela Kyŏngdŏka i rozpoczął studia buddyjskie w klasztorze Yŏngt'ong.
Wykazał się wielkimi zdolnościami i opanował sutry, wskazania i traktaty buddyjskie. Szczególnie wykazywał się w badaniach nad sŏnem i doktryną, zwłaszcza naukami hwaŏm. Bardzo szanował Wŏnhyo i Ŭisanga. Głównym problemem dla niego było rozbicie buddyzmu Koryŏ na sŏn i doktrynę. Uważał, że problem leży w różnych sposobach przekazywania buddyzmu, dlatego myślał, że mogą stanowić jedność. Otrzymał stanowisko hoguk sungt'ong (Nadzorcy Sanghi, który Broni Narodu).