Polityka dywidendowa – decyzja o podziale zysku przedsiębiorstwa w danym roku na część wypłacaną akcjonariuszom i przeznaczaną na cele rozwojoweM. Wypych: Procedura wypłaty dywidendy jako element polityki dywidendowej spółek giełdowych. W: W. Tarczyński: Rynek kapitałowy. Skuteczne inwestowanie. Uniwersytet Szczeciński, Szczecin, 2007, s. 277..
Charakterystyka Podejmując decyzję o przyjęciu partykularnej polityki wypłacania określonej części zysku trzeba wziąć pod uwagę, że środki pieniężne jakie wpłynęły (lub wpłyną) do spółki, są w rzeczywistości własnością akcjonariuszy (właścicieli). W tym aspekcie zarząd nie powinien zatrzymywać zysku, jeżeli nie jest w stanie reinwestować go ze stopą zwrotu, jakiej oczekują akcjonariuszeE.F. Brigham: Podstawy zarządzania finansami. PWE, Warszawa, 2005, t. 2, s. 202.. Zatem za ogólną formułę optymalnego podziału zysku można przyjąć twierdzenie, że reinwestowanie zysków w spółce powinno mieć miejsce w przypadku, jeśli dochód z tego tytułu jest wyższy niż dochód uzyskany z zainwestowania tego zysku poza spółkąZ. Głodek: Zarządzanie Finansami Przedsiębiorstw. PWE, Warszawa, 2004, s. 139.:
ROA > KNZ
Gdzie: ROA – wskaźnik rentowności aktywów spółki KNZ – koszt niepodzielonych zysków