Awansowany do stopnia kapitana, w 1921 odkomenderowany na studia medyczne do Lwowa, które ukończył w następnym roku ze stopniem doktora wszech nauk lekarskich.
Po odbyciu szkolenia w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu pracował w wojskowej Izbie Chorych w Siedlcach. W 1922 ukończył Szkołę Aplikacyjną Oficerów sanitarnych w Warszawie, po czym we wrześniu 1922 mianowany został naczelnym lekarzem 39 p.p. S.L. w Jarosławiu. W czasie urlopowania w latach 1924–1925 pracował w Szpitalu Rejonowym, po czym powrócił do 39 p.p., gdzie pełnił obowiązki lekarza do 1926 roku. Równocześnie w latach 1923–1932 pracował w Kasie Chorych w charakterze lekarza rejonowo-domowego. W 1928 odbył szkolenie we Lwowie w zakresie rentgenologii oraz leczenia lampą kwarcową i diatermią. Od 1933 do 1935 pełnił funkcję lekarza naczelnego Ubezpieczalni Społecznej w Jarosławiu.