Zachowane niemieckie dokumenty wskazują, że 20 lipca w celach Zamku Lubelskiego przebywało wciąż 2124 więźniów – w tym 1795 mężczyzn i 329 kobiet.
Tymczasem w dniach 19–21 lipca Niemcy gwałtownie przyspieszyli eksterminację więźniów. W ciągu tych trzech dni około 1150 osób zostało zabranych z cel i straconych na Majdanku. Największa masakra miała miejsce 21 lipca, kiedy to wywieziono na śmierć około 800 Polaków. Wśród więźniów zapanował nastrój grozy. Niemieccy strażnicy także zdradzali objawy paniki, spowodowanej coraz bardziej wyraźnymi odgłosami sowieckiej artylerii. 20 lipca strażnik Tanzhaus wywołał do transportu na Majdanek więziennego sanitariusza, Władysława Jurgo (studenta UAM w Poznaniu). Zdesperowany więzień zabił strażnika lekarskim lancetem, po czym popełnił samobójstwo. Następnego dnia Niemcy spędzili na więzienne podwórze 112 więźniów, a naprzeciw tłumu ustawili karabiny maszynowe. Ostatecznie do egzekucji jednak nie doszło – prawdopodobnie dzięki interwencji naczelnika więzienia Petera Domnicka.