Przez kolejne dziesięciolecia ścierali się ze zwolennikami tradycyjnego judaizmu.
W okresie międzywojennym w Płocku miały swoje oddziały wszystkie najważniejsze żydowskie partie polityczne: „Mizrachi” (działała od 1917, kierował nią Icchak Aszkenazy), „Poalej Syjon Lewica” (Becalel Okolica), „Poalej Syjon Prawica” (Fiszel Fliderblum, Szlomo Greenszpan, Dawid Gold), „Cejrej Cijon”, „Agudas Isroel” (Lajb Kilbert, Lajb Geliebter), „Bund” (Herman Kruk, Izrael Gerszon Bursztyn, Pinchas Szwarc), Organizacja Ogólnych Syjonistów, syjoniści-rewizjoniści (Nowa Organizacja Syjonistyczna). Z każdą z nich były powiązane różnorodne organizacje kulturalne, oświatowe, sportowe czy zawodowe.
W pierwszych dniach września 1939 do Płocka zaczęły napływać kilkusetosobowe grupy Żydów z miejscowości leżących w pobliżu granicy polsko-niemieckiej. W dniach 2-6 września wielu płockich Żydów, w obawie przed bombardowaniem miasta, uciekło do ościennych miejscowości. Po przekazaniu w październiku 1939 przez komendanturę wojskową władzy niemieckiej administracji cywilnej, represje stały się stałym elementem życia codziennego miejscowej ludności. Na ulicach dochodziło do pobić, obcinano brody, poniżano i prześladowano. Ograbiono stara synagogę. Zamieniono ją następnie na warsztat samochodowy.