– okres w historii Japonii przypadający na lata trzydzieste ery Shōwa (1955–1964). W okresie tym liczba ofiar śmiertelnych w wypadkach komunikacyjnych przekraczała liczbę ofiar w wojnie chińsko-japońskiej (17 282 osoby w ciągu 2 lat).
Liczba wypadków komunikacyjnych w Japonii osiągnęła szczyt w roku 1970 i od tego czasu zaczęła się zmniejszać. Ponowny wzrost liczby ofiar śmiertelnych miał miejsce od 1980 roku i w 1988 przekroczył granicę 10 000 ofiar, co nazywane jest .
Okres wzrostu gospodarczego i wypadków wśród dzieci W 1945 roku, po przegranej wojnie na Pacyfiku, ruch mający na celu odbudowę Japonii przyczynił się do zwiększenia liczby samochodów ciężarowych na japońskich drogach. Gwałtowny wzrost gospodarczy pociągał za sobą zwiększenie produkcji samochodów ciężarowych różnego typu.
W latach 1955–1964 głównymi użytkownikami dróg były samochody ciężarowe. W okresie tym z powodu licznych wypadków popularnym stało się określenie sytuacji na drogach wyrażeniem kōtsū sensō. Głównymi ofiarami wypadków byli piesi. Głównym powodem wypadków były braki chodników i sygnalizacji świetlnej, będących wciąż w fazie budowy. Większość ofiar stanowiły dzieci. Szczególnie wysoka była liczba ofiar śmiertelnych wśród niemowląt.