Togaj-Timurydzi (albo Toghaj-Timurydzi, Tukaj-Timurydzi) – dynastia pochodzenia mongolskiego, panująca w Złotej Ordzie w latach 1380 do 1502, a następnie w jej państwach sukcesyjnych – Chanacie Kazańskim (1438 – 1552), Krymskim (1449 – 1783) i Astrachańskim (1466 – 1557), oraz w Chanacie Buchary w latach 1599 – 1785.
Eponimicznym protoplastą rodu był Toga Temür, trzynasty syn Dżocziego, najstarszego syna Czyngis-chana. Togaj-Timurydzi żyli w Złotej Ordzie rządzonej przez potomków innego syna Dżocziego, Batu-chana (zm. 1255). Po raz pierwszy objęli oni władzę we wschodnim odłamie Złotej Ordy, Białej Ordzie. Wbrew często powtarzanym twierdzeniom już Urus-chan (1374 – 1376), a nie dopiero Tochtamysz (ok. 1377/1378 – 1395), był władcą Białej Ordy należącym do Togaj-Timurydów. Urus-chan kazał zabić zbuntowanego przeciw niemu ojca Tochtamysza, namiestnika Mangyszłaku Tuj Chodżę. Tochtamyszowi udało się zdobyć poparcie Timura, i wzmocniony tym sojuszem w rezultacie kilkuletnich walk z Urusem, a następnie jego dwoma synami, zdobył władzę w Białej Ordzie w roku 1377 lub 1378. Następnie, wykorzystując klęskę emira Mamaja w bitwie na Kulikowym Polu, udało mu się w roku 1380 pokonać tego faktycznego władcę Złotej Ordy i tym samym zagarnąć jej tron dla siebie.