Na rozwój nauki o migrenie wpłynęły jednak nie tylko opisane teorie, lecz głównie uległa zasadniczemu przeobrażeniu metoda badania tego cierpienia. Minęły bezpowrotnie czasy scholastyczne, w których choroby i ich leczenie naginano do celowości, rozpatrywanej z punktu widzenia religijnego. Epoka odrodzenia wpłynęła zasadniczo na ustalenie metod badania czysto przyrodniczych. W wieku XVII widać już zalążki anatomii mikroskopowej (Malpighi 1628–1694), powstała fizjologia doświadczalna (Haller) i patologia ogólna (Bichat 1771–1802).
Thomas przytacza w pracy swej nazwiska lekarzy, którzy w wiekach średnich i późniejszych przyczynili się głównie do pogłębienia poglądów na migrenę, byli to: Fernel, Jesse Lomn, Peter Foreest, Rivière, Bartholin, Horst, Carolus Piso, Anhalt, Eger, Fordyce, Schobelt, Forestier, Richa, Junker, Sauvages, Johann Jakob Wepfer (1620–1695), Viridet, Lazerme i Lentin.