W okresie od października 1961 do października 1962, jako stypendysta Fundacji Rockefellera, przebywał na studiach w Denver (USA), gdzie w University of Colorado, Departament of Physics, pod kierunkiem prof. T. T. Pucka, pracował nad analizą cyklu życiowego na modelu komórek linii HeLa. Po powrocie z USA zorganizował pierwszą w Polsce pracownię cytogenetyczną. Rada Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu 24 listopada 1965 nadała mu stopień doktora habilitowanego nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. „Badania w hodowlach limfocytów stymulowanych fazeoliną”.
W 1969 przeniósł się do Warszawy i podjął pracę w Zakładzie Radiobiologii Instytutu Onkologii w Warszawie, gdzie od 1974 kierował Zakładem Immunologii, w latach 1976–1985 był zastępcą dyrektora ds. organizacji i koordynacji prac badawczych, a w latach 1985–1991 - dyrektorem. W 1976 otrzymał tytuł profesora medycyny.
W 1986 został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk, w 2002 na członka rzeczywistego Wydziału VI PAN. W latach 1986–1990 kierował Centralnym Programem Badawczo-Rozwojowym „Zwalczanie Chorób Nowotworowych”.