Polskie Towarzystwo Demokratyczne powstało podczas zjazdu w Poznaniu, jaki miał miejsce 24 maja 1909. Organizacja miała charakter legalny. Autorem programu był Marian Seyda. W zarządzie organizacji zasiedli: Bernard Chrzanowski (prezes), Stefan Chociszewski (wiceprezes), Władysław Mieczkowski (sekretarz), Celestyn Rydlewski (zastępca sekretarza), Stanisław Nowicki (skarbnik)T. Sikorski, Stronnictwo Demokratyczno-Narodowe, [w:] Encyklopedia ruchu narodowego. Organizacje, wydarzenia, pojęcia, t. 1, red. K. Kawęcki, Warszawa 2022, s. 229-230..
Ponad rok później miał miejsce zjazd Rady Głównej PTD, gdzie podjęto decyzję o zmianie nazwy na Towarzystwo Demokratyczno-Narodowe (12 czerwca 1910). Do organizacji dołączyło środowisko związane z pismem „Orędownik”, które wydawał i redagował Roman Szymański. W listopadzie 1910 działało w ugrupowaniu około 250 osób. W 1911 na Kujawach i na Pomorzu powstało Narodowe Stronnictwo Ludowe, którego władze w większości wywodziły się z TDN (Kazimierz Karasiewicz – prezes, Maksymilian Gruszczyński – zastępca prezesa, Jan Teska – sekretarz, Jan Bona – zastępca sekretarza, Julian Szychowski – skarbnik)T. Sikorski, Stronnictwo Demokratyczno-Narodowe, [w:] Encyklopedia ruchu narodowego. Organizacje, wydarzenia, pojęcia, t. 1, red. K. Kawęcki, Warszawa 2022, s.