Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 9 maja 2011 Wodzicki oraz jego żona Maria zostali pośmiertnie odznaczeni Krzyżami Komandorskimi Orderu Odrodzenia Polski za wybitne osiągnięcia w niesieniu pomocy polskim uchodźcom i dzieciom osieroconym na Syberii.
Życie prywatne W 1928 roku ożenił się z Marią (nazywaną później Myną) Dunin-Borkowską, absolwentką rolnictwa UJ. Mieli dwójkę dzieci: córkę Monikę i syna Antoniego. Miał również siedmioro wnucząt.
W Nowej Zelandii zamieszkał na przedmieściu Wellington, Hataitai, przy Konini Road.
Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Niektóre publikacje Wodzicki jest autorem kilku książek i dziesiątków artykułów (wybór): Unaczynienie narośli skórnych głowy ptaków (1929) Studja nad bocianem białym w Polsce 3, Bocian w województwie lwowskim (1935) Pochodzenie ptaków. Wykład habilitacyjny wygłoszony na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego dnia 1 marca 1930 r. (1931) Über die Unbeständigkeit der Hühner der Faverollesrasse auf Grund der Spaltung einiger morphologischer Merkmale in einer Population von Faverolleshennen, Sektion für Züchtungsbiologie des Zootechnischen Landes-Forschungsinstitutes in Brünn. Tschechoslowakei, w: „Zeitschrift für Züchtung”.