Oficerowie zajmowali kabiny w rufowej części okrętu, marynarze kubryki na dziobie, hamaki rozwieszano też w przestrzeniach na śródokręciuEkspozycja Pływającego Muzeum Marynarki Wojennej, w Delta Faliru, Ateny
Urządzenia napędowe Napęd okrętu stanowiły dwie pionowe, czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy indykowanej 19 000 KM, zbudowane przez zakłady z Genui. Poruszały one dwa wały napędowe z trójłopatowymi śrubami. Parę do maszyn dostarczały 22 kotły wodnorurkowe francuskiego typu Belleville, opalane węglem, o ciśnieniu roboczym 21 at. Całość siłowni podzielona była na cztery pomieszczenia kotłowni oraz dwie maszynownie.
Projektowana prędkość maksymalna wynosiła 22,5 węzła, na próbach osiągnięto 23,9 węzła przy zmierzonej mocy 21 500 KM. Maksymalny zapas paliwa wynoszący 1500 ton węgla pozwalał przepłynąć 2600 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów.
Do zasilania instalacji elektrycznej okręt posiadał dwie prądnice napędzane pomocniczymi silnikami parowymi. Inne silniki parowe poruszały również kabestany kotwic.