mały|Miejsce pamięci (2017) Getto w Kobryniu (; Kobriner geto) – żydowskie getto istniejące podczas okupacji niemieckiej w Kobryniu (w latach 1941–1942).
Historia Przed wybuchem II wojny światowej Żydzi stanowili ok. 70% mieszkańców 10-tysięcznego Kobrynia. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do miasta w czerwcu 1941 zostało wydane zarządzenie o obowiązku noszenia żółtych opasek (później: żółtych łat i opasek z gwiazdami Dawida). W lipcu 1941 przeprowadzono łapankę na ulicach miasta, w wyniku której 200 osób aresztowano, wywieziono poza jego granice i rozstrzelano. W łapance sierpniowej tego samego roku zebrano 180 chorych i nieprzydatnych do pracy, a później rozstrzelano.
We wrześniu 1941 władze niemieckie wydały rozporządzenie o utworzeniu dwóch przylegających do siebie gett żydowskich w centrum miasta: A (skupiającego osoby zdolne do pracy) i B (grupującego ludzi chorych i starych)Mapa dwóch gett znajduje się w publikacji: Burzliwe dzieje Polesia, Wydawnictwo Nortom, Wrocław 2002.. Wiosną 1942 ok. 1,8 tys. mieszkańców getta B wywieziono i zamordowano w Bronnej Górze, a samo getto uległo likwidacji. Getto A rozwiązano 14 października 1942. SS, SD i Gestapo przeprowadziły wówczas akcję wywózki, a później rozstrzelania jego mieszkańców w okolicach folwarku Gubernia (Gubernja).